دکتر فانی، معلم باقی
درگذشت نابهنگام دوست وهمکاردیرین زنده‌یاد دکتر علی‌اصغر فانی، از چهره‌های برجسته و ماندگار نظام تعلیم و تربیت کشور ورئیس وپایه گذاردانشکده علوم انسانی دانشگاه مهرالبرز، ضایعه‌ای تأسف‌بار برای جامعه علمی، فرهنگی و آموزشی ایران است.
دکتر فانی از جمله شخصیت‌هایی بود که زندگی حرفه‌ای خود را از کلاس درس و مدرسه آغاز کرد و با پیمودن مسیری طبیعی و تدریجی، از مدیریت آموزش و پرورش منطقه ۱۶ تهران و مدیرکلی آموزش و پرورش استان کردستان تا معاونت وزارت و دو دوره تصدی وزارت آموزش و پرورش پیش رفت. او دانش‌آموخته مهندسی راه و ساختمان دانشگاه تهران و دانش‌آموخته دوره دکتری مدیریت دولتی دانشگاه تربیت مدرس وسالهای مدیر دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس بود؛ اما هیچ‌گاه از هویت اصلی خود، یعنی حرفه معلمی، فاصله نگرفت.آنچه دکتر فانی را متمایز می‌کرد، تلفیق دانش، تجربه میدانی و نگاه راهبردی به مسائل تعلیم و تربیت بود. نظم، پشتکار، مسئولیت‌پذیری، نوآوری و شناخت عمیق از ساختار آموزش و پرورش، از او مدیری کارآزموده و صاحب‌نظر ساخته بود؛ مدیری که مسائل این نظام را نه صرفاً از پشت میز مدیریت، بلکه از متن مدرسه و کلاس درس می‌شناخت وعاشقانه ومتهدانه با همه توان برای اعتلای امر آموزش وپرورش درکشور تلاش می نمود .توجه به سرمایه انسانی، توانمندسازی معلمان و ارتقای منابع انسانی آموزش و پرورش، از دغدغه‌های همیشگی او بود. در کنار این مسئولیت‌ها، نگاه انسانی و عدالت‌خواهانه‌اش به آموزش در مناطق محروم نیز جلوه دیگری از شخصیت اجتماعی او را آشکار می‌ساخت. او حتی پس از پایان مسئولیت‌های دولتی، با تأسیس مؤسسه‌ای خیریه، تلاش خود را برای گسترش فرصت‌های آموزشی در مناطق محروم ادامه داد.عضویت در شورای عالی آموزش و پرورش وعضوهیات علمی دانشگاه مهرالبرز و سال‌ها تلاش علمی، اجرایی و اجتماعی، بخشی از کارنامه ارزشمند این چهره ماندگار تعلیم و تربیت کشور است.بی‌تردید، ارزش واقعی انسان‌ها را باید در اثری جست‌وجو کرد که در زندگی دیگران و سرنوشت جامعه بر جای می‌گذارند. دکتر فانی از آن دست انسان‌هایی بود که عمر خویش را در مسیر اعتلای آموزش و پرورش ایران سپری کرد. میراث او را باید در معلمانی جست‌وجو کرد که توانمندتر شدند، دانش‌آموزانی که از فرصت‌های آموزشی بیشتری برخوردار شدند و نسلی که از تلاش‌های او بهره‌مند شد.او رفت، اما منش واندیشه معلمی‌اش باقی ماند؛ نامش در حافظه فرهنگیان و یادش در تاریخ تعلیم و تربیت ایران زنده خواهد ماند.درگذشت این استاد فرهیخته و مدیر اندیشمند را به خانواده محترم ایشان، جامعه فرهنگیان، استادان و همکاران دانشگاه مهرالبرز و همه دوستداران تعلیم و تربیت تسلیت عرض می‌کنم.یاد و نامش گرامی و راه معلمی و خدمتگزاری‌اش پررهرو باد.
– رحیم عبادی 15 آبان 1405
