تحول دیجیتال در دهه اخیر به یکی از الزامات اصلی ارتقای کیفیت حکمرانی و کشورداری تبدیل شدهاست. شاخص توسعه دولت الکترونیک سازمان ملل متحد (EGDI ) با تمرکز بر سه بُعد خدمات آنالین، زیرساخت های مخابراتی و سرمایه انسانی، ابزاری معتبر برای ارزیابی وضعیت کشورها در این حوزه به شمار می آید. در این پژوهش پر سش اصلی آن است که آیا چارچوب موجود EGDI میتواند تصویری جامع از وضعیت حکمرانی دیجیتال در ایران ارائه دهد یا نیازمند بازطراحی و بومی سازی است. با وجود مزایای مدل توسعه دولت الکترونیک در سطح بین المللی، این شاخص عمدتاً خروجی محور است و ابعاد کیفی حکمرانی دیجیتال همچون حکمرانی داده، اعتماد عمومی، شفافیت نهادی و نوآوری فناورانه را به طور کامل پوشش نمیدهد. بر این اساس، فرضیه مقاله بر آن است که افزودن ابعاد مکمل به EGDI میتواند چارچوبی دقیقتر و کارآمدتر برای تحلیل و سیاست گذاری در ایران فراهم آورد. ایران در سال های اخیر با وجود رشد زیرساخت های ارتباطی و توسعه دسترسی به اینترنت، همچنان با چالش های جدی در زمینه مشارکت دیجیتال، شفافیت و اعتماد شهروندان روبه رو است. این مقاله با هدف طراحی یک چارچوب بومی حکمرانی دیجیتال برای ایران، به بازخوانی و توسعه مدل EGDI پرداخته و مدلی ترکیبی شامل ابعاد خدمات آنالین، زیرساخت، سرمایه انسانی، حکمرانی داده، اعتماد و مشارکت دیجیتال، شفافیت و نوآوری فناورانه ارائه میکند. یافته های نظری مقاله نشان میدهد که ترکیب شاخص های جهانی با مقتضیات بومی میتواند مبنایی علمی و عملی برای ارتقای حکمرانی دیجیتال در ایران ایجاد کند

دیپلماسی عمومی در دوران معاصر به‌عنوان ابزاری مکمل دیپلماسی رسمی، نقش مهمی در شکل‌دهی به افکار عمومی و تأثیرگذاری بر روابط بین‌المللی ایفا می‌کند. روابط ایران و اتحادیه اروپا در دهه‌های اخیر همواره متأثر از تنش‌های سیاسی، تحریم‌های اقتصادی و برداشت‌های منفی رسانه‌ای بوده است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که بازیگران غیردولتی تا چه میزان می‌توانند در بهبود تعاملات و کاهش سوءبرداشت‌ها میان ایران و اروپا مؤثر باشند. فرضیه تحقیق بر این ایده استوار است که بهره‌گیری هدفمند از ظرفیت‌های بازیگران غیردولتی ـ شامل سازمان‌های مردم‌نهاد، اندیشکده‌ها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها، اتاق‌های بازرگانی و همچنین جامعه ایرانیان مهاجر ـ می‌تواند با تقویت قدرت نرم ایران، ایجاد کانال‌های ارتباطی جدید و بازتعریف گفتمان‌های موجود، مسیر تعاملات سازنده‌تری را فراهم آورد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه قدرت نرم، کارکردگرایی جدید و نظریه شبکه‌هاست که همگی بر نقش شبکه‌ای و فراملی بازیگران غیردولتی در سیاست بین‌الملل تأکید دارند. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که استفاده از دیپلماسی عمومی و ابزارهای نوین ارتباطی، از جمله دیپلماسی دیجیتال، تبادلات علمی و فرهنگی، پروژه‌های مشترک تحقیقاتی و شبکه‌های گفت‌وگوی اجتماعی می‌تواند به بهبود تصویر ایران در افکار عمومی اروپا کمک کند. همچنین، تجارب دیگر کشورها نظیر چین و ترکیه در بهره‌گیری از دیپلماسی عمومی نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری بر این حوزه می‌تواند نتایج ملموس و پایدار در روابط خارجی به همراه داشته باشد. بر این اساس، تقویت نقش بازیگران غیردولتی نه‌تنها مکمل دیپلماسی رسمی است، بلکه می‌تواند به‌عنوان راهبردی کلیدی برای ترمیم و ارتقای روابط ایران و اتحادیه اروپا تلقی شود.

تحولات ژئوپلیتیک سالهای اخیر نشان میدهد که مفهوم قدرت ملی در حال تجربه یک دگرگونی بنیادین است. اگر در قرن بیستم قدرت کشورها عمدتًا بر پایه منابع طبیعی، ظرفیت صنعتی، قدرت نظامی و جمعیت تعریف می شد، در دهه سوم قرن بیست و یکم «زیرساخت دیجیتال» به یکی از ارکان اصلی قدرت دولت ها تبدیل شده است. جنگ اوکراین، رقابت فناورانه آمریکا و چین، حملات سایبری به زیرساخت های حیاتی و گسترش اقتصاد داده محور، همگی نشان می دهند که تاب آوری دیجیتال اکنون بخشی از امنیت ملی کشورهاست